|NdEpEndEnT
อรุณรุ่งอึมครึมนภาฟ้า
อกอุราหมองหม่นสิมืดมิด
เมฆาเกลื่อนกลบระปกปิด
อยู่เนืองนิตย์แน่นหนาในฉับพลัน
อาทิตย์ห่างหายในเวหา
หยดน้ำตารินไหลต้องฝืนกลั้น
เฉกกองไฟสุมโรมรัน
สิโศกศัลย์โหยหาใครอาทร
ณ โลกหล้าล้วนพบสุขเกษม
มนุษีปรีเปรมกันสลอน
ณ มุมมืดหลืบหลบแหล่งนคร
คืนเก่าก่อนนอนหลับหนแห่งใด
ต่างผู้ฅนอิจฉาแก่งแย่งชิง
สงบนิ่งสู่ภวังค์เหตุไฉน
ด้วยตัณหารุมล้อมมากพิษภัย
ช่วงชิงชัยแข่งขันโลกโลกีย์
ให้สายฝนชะล้างกิเลสเถิด
จึงก่อเกิดทางธรรมตามวิถี
ขจัดคราบคลาไคลของชีวี
จักพึงมีกรรมดีชื่นกมล
มองเห็นรูปธรรมที่เป็นไป
ชโลมไล้ลูบกายให้สับสน
ฤๅนามธรรมในจิตบ้างวกวน
ทุรชนหวาดหว
843
3
0
หน้าส่วนตัว
