กระต่ายใต้เงาจันทร์
ในดึกดื่นมองตัวตนจนเด่นชัด
ความเงียบสงัดคลืบคลานผ่านทุกที
สายลมหนาวทายทักมาอีกปี
ผ่านกอไผ่เสียดสีแว่วแผดแผ่วเบา
ใกล้รุ่งสางไก่ป่าขันทั่วพฤกษ์ไพร
เสียงสกุณาเพราะจับใจทั่วขุนเขา
ในชื่นเช้าเก็จน้ำค้างสะท้อนเงา
ใสหยดเยาว์ระยิบวาวราวเพชรแวว
สายธารใสไหลเป็นทางผ่านซอกหิน
ชุ่มชื่นดินระริกไล้คล้ายเสียงแว่ว
ตะวันฉายทักต้นไม้เรียงรายแนว
กลิ่นดอกแก้วหอมรัญจวนอบอวลใจ
คล้ายสำเนียงเสียงบรรเลงเพลงขับกล่อม
ป่าไผ่ล้อมโอบเรียงรายยอดหญ้าไหว
ราวระบายร่ายระบำร่ำระใบ
คล้ายบทเพลงแห่งใบไม้ได้ยลยิน
ในสำเนียงเสียงบทเพลงบรรเลงผ่าน
ผสมผสานให้ทุกข์คลายมลายสิ้น
ใช้ชีวิตเยี่ยงนกผกโผบิน
ผก
1814
4
0
หน้าส่วนตัว
