จันทร์กระจ่างค้างฟ้า หมู่ดาราล่วงลงล่าง ดั่งสายฝนพรำพราง ทิ้งให้จันทร์อยู่เดียวดาย จันทร์อยู่เดียวเดี่ยวโดด ดาวไม่โปรดจันทร์ฉาย จึงทิ้งร่างวางวาย จากจันทร์ไกลกลางราตรี หลายราตรีดาวตก ใจสะทกสะท้านถี่ อ่อนไหวใครปรานี ไม่หนีเหมือนดาวจากจันทร์ มองหมู่ดาราหล่น ดั่งสายฝนจากสวรรค์ วาบวับลงฉับพลัน หันแลหาไม่เห็นแล้ว เมื่อมองจ้องดูดาว สายแสงยาวพราวแพรว กลางโพยมลมแผ่ว ต้องผิวกายให้คะนึง รำพึงรำพันเพ้อ นั่งละเมอเมื่อคิดถึง ใจเราเฝ้าคำนึง จึงเหงาเศร้าอย่างดวงเดือน ฯ
1823
3
0
หน้าส่วนตัว
