เรไร
นกเอ๋ยนกเขา
ที่ฉันเฝ้าแลดูทนุถนอม
มดจะไต่หรือไรจะตอม
ฉันมิยอมสักทีให้มีภัย
ตั้งแต่ครั้งยังเป็นเช่นลูกนก
ที่พลัดตกร่วงหล่นจากต้นไม้
เขาชวาหรือเขาใหญ่
มิสนใจขอเพียงอยากเลี้ยงดู
จนเวลาผันผ่านกาลล่วงพ้น
นกที่คนเก็บมามันแสนรู้
ส่งเสียงร้องไพเราะจู้ฮุกกรู
เสนาะหูเจื้อยแจ้วแว่วทุกวัน
แล้ววันหนึ่งพลันสะดุดเจ้าหยุดเสียง
ไร้สำเนียงเพราะเหตุใดไยมิขัน
ทั้งหาหมอหยูกยาสารพัน
เป็นอะไรหรือนั่นมันเงียบไป
ทั้งยาหม้อก่อไฟเอาไปต้ม
ทั้งยาขมแห่งหนตำบลไหน
ทั้งตำราโบราณตำนานไทย
สมุนไพรหวังแค่แก้อาการ
ที่นกเขาซึมเศร้าเจ้าไม่ขัน
เหตุใดกันเคยสดับที่ขับขาน
คงทุกข์ทนท้อแท้ทรมาน
แสนสงสารใ
5147
9
0
หน้าส่วนตัว
