หน้าส่วนตัว
๏ ดั่งแก้วร้าวคราวร้างเส้นทางฝัน
มุมเก่านั้นลางเลือนเหมือนสูญหาย
แสนอาดูรพูนเทวษเปรียบเศษทราย
ลมเฉียดกรายปลิวเกลื่อนอย่างเลื่อนลอย
หวาดหวั่นไหวในหวังครั้งคราใหม่
ความตั้งใจเริ่มลดจนถดถอย
เหนื่อยหน่ายคล้ายสะท้านต่อการคอย
สะท้อนรอยรุกเร้าเร่งเศร้าใจ
ผ่านเงียบงันขวัญหายมาหลายฝน
เหน็บหนาวจนหม่นหมองมองทางไหน
แสงตะวันหันแซมแต้มทิศใด
องศาใจกลับไม่รับกับสุรีย์
ในสำนึกรู้สึกแล้วแผ่วแผ่วโหย
ม่านตาโรยล้าแรงพร่องแสงสี
ท่ามสายลมพรมพร่าฝ่าราตรี
จันทร์คืนนี้หม่นวูบเป็นรูปเคียว
2950
35
0
