คนลานเทวา
ไหวกาลสะท้านห้วง
สิ่งทั้งปวงเกิดแจ้งแสดงผล
ใดวิเศษเกินนภาธราดล
ณ สามัญสกลธรรมดา
เสียงอภิธรรมหลังความตาย
มิเคยย้อนใดหมายในหนหา
แต่ต้นตีนแตะตั้งรั้งชีวา
เกิดดับมาแสนหมื่นชื่นกระไร
ไม่มีดอกน้ำตา
ในความจริงแห่งมายาอันสาไถย
ประเดี๋ยวทุกข์ประเดี๋ยวสุขเคล้าคลุกไป
รึน้ำตาเจ้ารินไหลอยู่ทุกวัน
ไม่มีดอกรอยยิ้ม
โดยพรายพริ้มพร่างแย้มเจิดแจ่มฝัน
เพียงวาบไหวระรื่นหยิบยื่นปัน
ใช่นิรันดร์ในยิ้มพิมพ์ประกาย
ไม่มีดอกความสุข
ที่ปั่นปลุกคุณค่าแลความหมาย
ไม่มีดอกความทุกข์ที่รุกราย
ยังแต่ความวุ่นวายของอารมณ์
ไหวกาลสะท้านห้วง
สิ่งทั้งปว
2883
1
0
หน้าส่วนตัว
