เรื่องสั้น นิยาย

“ - ตรงเส้นขอบฟ้า - ”

นานมาแล้ว ที่มีคนไกวชิงช้าให้นั่ง
ใช่สิ .. นานมากเหลือเกิน ..
ภาพวัยเยาว์ของฉันในขณะนั้น เป็นเพียงเด็กหญิงที่ไว้ผมยาว
ผมเปียที่ถักไว้ ปลายสะบัดตามแรงเหวี่ยงของชิงช้า

“เอาอีก แกว่งสูง ๆ ไปเลย สูงอีก สูงอีก แรง ๆ หน่อย” 
“จับดี ๆ ละกัน ตกลงมาห้ามฟ้องพ่อนะ คราวก่อนก็ทีนึงแล้ว ซนจนปากแตก” 
“ โห ก็ตอนนั้นเล่นแรงนี่นา เจ็บนะ ก็ต้องฟ้องพ่อสิ” 
เสียงใส ๆที่ ต่อปากต่อคำกับพี่ชาย ไม่ใช่เสียงของใครอื่น 
นั่นคือฉันเอง ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวที่เอาแต่ใจตัวเอง จนใครต่างขยาด
ฉันนึกถึงภาพในตอนนั้น อดอมยิ้มไม่ได้ 
วีรกรรมของฉันในตอนเด็กมีมากมาย แต่ละเรื่องล้วนแต่ทำให้คนรอบข้างปั่นป่วน

“ เย้ ! ..				
 4042    15    0