นานมาแล้ว ที่มีคนไกวชิงช้าให้นั่ง ใช่สิ .. นานมากเหลือเกิน .. ภาพวัยเยาว์ของฉันในขณะนั้น เป็นเพียงเด็กหญิงที่ไว้ผมยาว ผมเปียที่ถักไว้ ปลายสะบัดตามแรงเหวี่ยงของชิงช้า เอาอีก แกว่งสูง ๆ ไปเลย สูงอีก สูงอีก แรง ๆ หน่อย จับดี ๆ ละกัน ตกลงมาห้ามฟ้องพ่อนะ คราวก่อนก็ทีนึงแล้ว ซนจนปากแตก โห ก็ตอนนั้นเล่นแรงนี่นา เจ็บนะ ก็ต้องฟ้องพ่อสิ เสียงใส ๆที่ ต่อปากต่อคำกับพี่ชาย ไม่ใช่เสียงของใครอื่น นั่นคือฉันเอง ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวที่เอาแต่ใจตัวเอง จนใครต่างขยาด ฉันนึกถึงภาพในตอนนั้น อดอมยิ้มไม่ได้ วีรกรรมของฉันในตอนเด็กมีมากมาย แต่ละเรื่องล้วนแต่ทำให้คนรอบข้างปั่นป่วน เย้ ! ..