สาดกระเซ็นเป็นเม็ดของเกร็ดฝน จากเบื้องบนล่วงหล่นลงสู่พื้น มีเด็กหญิงคนหนึ่งยังหยัดยืน ยิ้มระรื่นเริงร่ากลางฝนพรำ เธอกางแขนแหงนคอขึ้นท้องฟ้า ยังยิ้มร่าขยับขาไปมาย่ำ ดูท่าทางคล้ายจะเริงระบำ กลางฝนพรำฉ่ำเย็นทั้งกายา เธอกระโดดน้ำกระเด็นกระเซ็นทั่ว เธอไม่กลัวความเปรอะเปื้อนจะถามหา เธอเฝ้าขอให้เม็ดฝนหล่นลงมา เธอจะอ้าปากรับให้เต็มที่ เธอสบัดน้ำกระเด็นกระเซ็นสาย ทั้งใจกายของเธอนั้นสุขขี " อิ ส ร ะ เ ล็ ก ๆ ที่ ฉั น มี อิ่ ม ฤ ดี พ อ ใ จ ที่ ไ ด้ ทำ "
1065
14
0
หน้าส่วนตัว
