พ. เพี้ยน
................................................
ต้องคอยตอบกับใจอยู่เสมอ
ว่ากับเธอเป็นได้แค่เพียงฝัน
แค่ได้เห็นได้เจออยู่ทุกวัน
ได้แค่นั้นฉันก็เป็นสุขใจ
แค่แอบเห็นแอบมองอยู่อย่างนี้
ก็พอที่ให้ฉันนั้นยิ้มได้
แค่ได้เห็นเธอนั้นเป็นสุขใจ
สุขกับใครมันก็สิทธิ์ของเธอ
ก็เพราะฉันแค่คนธรรมดา
ไม่ใช่คนคนนั้นที่พร่ำเพ้อ
ฉันไม่ใช่คนที่เธออยากเจอ
ใจของเธอไม่ใช่ฉันที่ต้องการ
อีกเป็นเพราะฉันช้ำมาพอแล้ว
รับ´ทานแห้วบ่อยครั้งน่าสงสาร
อีกใจว่าทุเรศเหลือประมาณ
จึงเขียนสารบรรยายถ้อยร้อยคำกลอน
จากจิตใจดวงหนึ่งดวงน้อยนี้
ถึงคนดียาหยีศรีสมร
ได้อ่านรสอ่านถ้อยร้อยเรียงกลอน
แม่งามงอนคงพอจะเข้าใจ
หน้าส่วนตัว
1440
0
0
