พี่ดอกแก้ว
ชีวิตไร้ความหมาย
เพราะไร้หวัง
ไร้กำลังก้าวไปในวิถี
เพียงหยุดนิ่งซึมเซาไม่เข้าที
เวลาที่ผ่านไป
.ไร้ค่าควร
หวังจะก้าว..ก้าวพลาดขาดหลักมั่น
ก็ล้มพลันแผลลึกนึกไห้หวน
พอสะดุดจึงหยุดยั้งพลั้งโอดครวญ
ใจเรรวนเคืองโกรธโทษชะตา
ระทมหมองครองขวัญกับวันเก่า
ความปวดร้าวจากแผลเป็นเข้าเข่นฆ่า
เป็นรอยแผลในใจไม่สร่างซา
และโหยหาโอสถมารดใจ
กว่าจะชินกับแผลร้ายในความคิด
แทบทิ้งสิทธิ์สร้างหวังในครั้งใหม่
เกือบทิ้งร่างลงกลางชลาลัย
แล้วปล่อยให้คลื่นลมถมนที
เห็นแสงไฟอยู่ไกลไกลที่ปลายฝัน
ก็อึดพลันแหวกคลื่นฝืนวิถี
หวังไปถึงแสงทองส่องปฐพี
สร้างพลังกายีขึ้นอีกครา
ล้มอีกครั้ง
1178
3
0
หน้าส่วนตัว
