หน้าส่วนตัว
กาพย์...พระมหานครแห่งกรุงสยาม
แลมืดช้าเป็นพัลวัน แลค่ำลงหลังสนธยา
มวลหมู่นกหนูสกุณา มิเข้ารังแลลาอยู่คราคืน
พระจันทร์เจ้าพลี้พลี้ หลบหลี้หลังตะวันตื่น
เมฆานั้นก็ลาแลลืม คล้ายคนสะอื้นคลายคลื่นซัดทราย
แลปรากฎเป็นอัศจรรย์ ค่ำครานั้นจันทร์มิส่องแสงฉาย
ใกล้ทุ่มยามแสงแผ้วมิจืดจาย กลับแสงส่องอำพรายอยู่ลับตา
ฟ้าไกลอยู่แสงแดงแดง หมู่แมลงมิแซมพฤกษา
ทานตะวันนั้นก็หลบสุริยา โอ้ว่านี้หนาช่างอัศจรรย์
..
1684
5
0
