ปราณรวี
ธรรมดาของมนุษย์สุดยากเข็ญ
แสนลำเค็ญตั้งรับกับปัญหา
ต้องต่อสู้ดีร้ายถ่ายเทมา
บางเวลาสุดปลงด้วยหลงไป
บ้างหลงทางห่างเหินเพราะเดินผิด
ไร้เข็มทิศจิตพะวงจึงหลงได้
ไม่จดจำดำเนินมาเมื่อคราใด
หนทางไกลจะอ่อนเปลี้ยเสียเวลา
บ้างหลงติดสุรายากระตุ้น
ไม่มีคุณ..ลำบากยากรักษา
หลงเสพติดจิตใจไม่นำพา
หมดคุณค่ายากฟื้นคืนคนเดิม
บ้างหลงใหลได้ปลื้มกับลาภยศ
คิดกบฏเบือนบิดจิตฮึกเหิม
ไม่รู้พอต้องสรรหามาใส่เติม
ยิ่งได้เพิ่มยิ่งโลภหนักเกินทักทาย
จึงคิดคดกฎเกณฑ์ที่เป็นหลัก
ไม่หยุดพักตักตวงกลัวร่วงหาย
ลืมนึกถึงหนึ่งอย่างหลังความตาย
นำไปได้แค่ตัวเรา..เจ้ากายา
บ้างหลงลมคารมปากยากเตือนยิ่
4035
40
0
หน้าส่วนตัว
