ก่อพงษ์ พงษพรชาญวิชช์
ขอโทษครับ
ทำไมมองผมด้วยสายตาอย่างนั้น
ผมกินข้าว
ผมดื่มน้ำ
ผมหายใจเหมือนคุณ
และภาษาของผมก็มาจากโคตรเหง้าเดียวกับคุณ
ก็จริงล่ะ
ที่ข้าวของผมถูก แค่จานละเจ็ดบาท
น้ำขวดละสิบบาท
ส่วนอากาศก็สูด ๆ เอา เหม็นยังไงก็ต้องทน
ภาษาที่พูดและเขียนอาจถามหาชั้นไม่ได้ แต่มันก็เป็นภาษาคนนี่นา
นี่ก็จวนถึงฤดูเลือกตั้งแล้วสินะ
เมื่อวันสำคัญนั้นมาถึง
คุณก็คงมาสวัสดีทักทายผมทีหนึ่ง
ขอให้ผมไปเลือกคุณไปเป็นคนสำคัญ ตามแบบของการเลือกตั้งที่ใช้ชื่ออย่างเท่ห์ว่าประชาธิปไตย
เมื่อผ่านวันสำคัญนั้นไป
คุณก็กลับมามองผมด้วยสายตาอย่างนี้ล่ะ
อย่างตอนนี้ล่ะ
ผมจนน่ะจริงละ
แต่ผมไม่ใช่หมา
1100
8
0
หน้าส่วนตัว
