พิมญดา
น้อยใจนักหากไม่รักอย่าผลักไส
บอกให้น้องได้เข้าใจในปัญหา
แค่พี่ปล่อยให้น้องคอยวันเวลา
ปราถนาแค่พี่ยามาเข้าใจ
นี่อะไรไม่เคยถามไม่เคยห่วง
ไม่เคยทวงรักตอบชอบคำไหน
ไม่มีแม้คำลึกซึ้งถึงห่วงใย
หรือว่าใจพี่แค่ลวงถ่วงคำลม
ทุ่มเทรักหมดหัวใจให้สี่ห้อง
หวังประคองวันเวลาพาสุขสม
แต่แล้วเหลือสิ่งใดไว้ภิรมย์
พี่มาทำรักขมจมอาจิณ
พอสิ้นคำว่าลาก่อนสะท้อนทรวง
เจ็บทะลวงแทบด่าวดิ้นสิ้นรักผิน
เหม่อมองฟ้าโศกาน้ำตาริน
ไม่ยลยินเรื่องอันใดใจเจ็บเกิน
ปลูกต้นรักไว้ตั้งนานพานมาล้ม
คงต้องปลูกดอกลั่นทมคนห่างเหิน
น้อยใจนักขอเลิกรักหักใจเมิน
จำเผชิญความเดียวดายพ่ายใจลา.....
1817
6
0
หน้าส่วนตัว
