ความเปล่าว้างพรางใจให้ห่อเหี่ยว เธอคนเดียวแบกโลกสุดโศกเศร้า ขอเวลานิดหน่อยค่อยบรรเทา เวลาจักแบ่งเบาความเหงาคลาย กำแพงกว้างขวางกั้นตะวันส่อง ความมืดครองดวงใจให้แพ้พ่าย สักครั้งเถิดเปิดม่านหาญทำลาย เพียงทลายหมอกหนาฝ่ากำแพง มอบความรักร้อยหมื่นรื่นร้อยรัก ยามทุกข์ใดแน่นหนักเหนื่อยหน่ายแหนง รักคอยโอบอุ้มใจไม่อ่อนแรง หยดน้ำตาจักแห้งเพียงรอยริน จึงตะวันสาดแสงแฝงไออุ่น หอมละมุนกรุ่นละไมไม่สูญสิ้น ขับข่มเหงาทุกข์ใดจนไกลจินต์ ทั่วทุกถิ่นสดสวยก็ด้วยรัก
1845
4
0
หน้าส่วนตัว
