หน้าส่วนตัว
อากาศร้อนอบอ้าว เท้ายังคงก้าวเดิน
อนาคตที่ต้องเผชิญ ห่างเหินจากความทรงจำ
ลมพัดวูบผ่าน กาลเวลาคือตัวกระทำ
ทุกสิ่งทุกอย่างน่าขำ เมื่อดำเนินมาสุดทาง
ก้อนเมฆร้องขับขาน อ่านหนังสือจนกระจ่าง
พ้นไปอีกหนึ่งวันว่าง กางแขนโอบกอดตัวตน
นกน้อยบินทั่วท้องฟ้า หนีเมืองบ้าศิวิไลของผู้คน
ขอทานนั่งคุยกับความจน อดทนรอวันตาย
เหลือเพียงความหวัง ฝังตัวเองใต้ผืนทราย
หัวใจทุรนทุราย ขวนขวายไขว่คว้าอนิจจัง
1167
2
0
