ใยไหม
ฟ้าลิขิต.. ลิขิตฟ้า...มาบรรจบ
ให้ภารพบสบกันครานั้นหนา
จึงเข้าใจว่าตัวเราเขลาเกินกว่า
จักนำพาแสงทองส่องอำไพ....
ได้ประสบก็เป็นบุญที่หนุนอยู่
ยิ่งรับรู้ยิ่งในจิตคิดโหยให้
อยากจะทำอย่างที่ได้หมายตั้งใจ
แต่ทำไม??ทำไม่ได้ให้ระทม...
สู้ฝึกฝนทนอยู่เพราะรู้เห็น
อยากจะเป็นอยากจะไปใช่อยากขม
จึงได้รู้อยู่ในใจได้แค่ตรม
และระทมขื่นขมจมดวงแด...
ไม่เอาแล้วบทกลอนเว้าวอนเขา
ให้บรรเทาแน่นิ่งยิ่งเป็นแผล
ขอสาปส่งลงแล้วแก้วปรวนแปร
คงจะไม่เหลียว.. คงไม่แล.. เพราะแพ้ใจ
ถึงวันนี้เจ็บปวดรวดร้าวนัก
ด้วยว่าภักดิ์ในจิตพิศมัย
ขอบอกเธอตรงนี้... ตรงที่ใจ
จงห่างไกลกันไปอย่าได้เจอ...
........
1026
4
0
หน้าส่วนตัว
