ครูใหญ่โรงเรียนเล็ก
ครั้งหนึ่งในชีวิต....
ที่เดินผิดก้าวพลาดสิ่งวาดหวัง
กลายเป็นคนชอกช้ำอ่อนกำลัง
ชีวิตดังสูญสิ้นไร้วิญญาณ์
เมื่อเผชิญความผิดหวังครั้งยิ่งใหญ่
กี่ร้อยพันกำลังใจก็ไร้ค่า
บรรเทาความเจ็บช้ำด้วยน้ำตา
เหม่อมองหาใครใคร..ไม่เหมือนเรา
ตั้งคำถามว่า "ทำไม..ไยฟ้าแกล้ง"
ผิดร้ายแรงสถานใดทำให้เศร้า
โลกวันนี้ที่เห็นเป็นสีเทา
สรุปเอาเองว่าฟ้าลำเอียง
หาทางออกที่ว่าดี..ให้ชีวิต
ทวงถามสิทธิ์กับใครใครไยสิ้นเสียง
แว่วคำตอบปลอบโยนคนข้างเคียง
"ก็เป็นเพียงเรื่องช้ำช้ำ..ธรรมดา"
จึงครวญคร่ำว่าใครเข้าใจบ้าง?
หรือรอบข้างเขาเห็นเราเป็นบ้า
เคยโดดเด่นเกินใครในสายตา
หน้าส่วนตัว
1850
9
0
