ปรางทิพย์
ในอ้อมกอด สอดอุ่น เคยกรุ่นหวาน
แม้วันวาน ผ่านพ้น หม่นใจหาย
เคยเจ็บช้ำ ย้ำยอก บอกพี่ชาย
กลับสลาย คล้ายปล่อย ลอยเดียวดาย
ดั่งโดนคลื่น กลืนกลบ จบอ้างว้าง
จมอยู่กลาง ทางแยก แตกสลาย
คำพิพาก จากคำ ย้ำให้ตาย
หากชีพวาย คลายได้ ใจอยากทำ
แสงตะวัน พลันแดง แกล้งร่ำไห้
ต่อนี้ไป ใครหนา มาปลอบช้ำ
เช็ดน้ำตา คราเจ็บ เหน็บใจจำ
นั่งระกำ พร่ำโกรธ โทษตัวเอง
มองสายฝน หล่นร่วง ให้ห่วงหา
ยามเหว่ว้า คว้าเงา ใจเหงาเคว้ง
มิอาจเอ่ย เฉยเช่น เน้นด้วยเกรง
ให้วังเวง เพลงเก่า เคล้ารำพัน
ณ วันนี้ พี่ชาย คงหายยอก
มิคิดหลอก กลอกกลิ้ง ทิ้งความฝัน
ยอมก้มหน้า พาตัว มืดมัวทัณฑ์
เขาโจษจัน หันหน้า น้ำตา
1569
36
0
หน้าส่วนตัว
