แม่มดน้อยค่ะ
สิ่งที่หายไป. . .
คงเป็นรองเท้าผ้าใบบนชั้น
โฟมล้างหน้า แชมพู แปรงสีฟัน
กลิ่นน้ำหอมที่ปลุกฉันทุกๆ วันก็คงหายไป
ตู้เสื้อผ้าอีกด้านคงว่างเปล่า
เก้าอี้ตัวยาวคงขาดคนมานั่งใกล้
เตียงคงกว้าง ไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ
และเสียงละเมอใสๆ คงหายไปเหมือนในทุกวัน
หลายสิ่งอาจหายไป
จากห้องเล็กๆ ที่เก็บความอบอุ่นไว้ในนั้น
รวมทั้งกายเธอที่หายไป. . .ห่างกัน
แต่สิ่งที่เหลือไว้กับฉัน คือ ความผูกพัน. . .
. . .คือ คำว่า เพื่อนกัน ที่จะอยู่กับฉันตลอดไป. . .
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *