สายน้ำใสไหลพล่านผ่านหินผา หลั่งล้นบ่าหาใกล้ไปไกลแสน จากยอดดอยค่อยไหลไปสุดแดน สู่แว่นแคว้นแดนดินถิ่นทะเล แต่น้ำตาหาเป็นเช่นนี้ไม่ เมื่อเอ่อไหลใช่หลั่งดั่งมีเล่ห์ คงขังอยู่คู่ใจไร้รวนเร แม้รักเร่เทให้ไม่กลับคืน น้ำตาฉันนั้นหลั่งพรั่งพรูมา เหมือนเรียกหาคว้ารักเธอจักยื่น ลัดเลาะแก่งแห่งอารมณ์ข่มทุกคืน รักไม่ฟื้นคืนมาพาเศร้าใจ ด้วยน้ำตาหาไหลไกลดั่งธาร ฉันฟุ้งซ่านควานรักเธอจักให้ ร้องไห้มากลำบากจิตคิดตัดใจ หลั่งเท่าไรใจซมตรมทุกที
405
2
0
หน้าส่วนตัว
