กาลเวลาผ่านไปใจยิ่งเหงา ยังคงเฝ้าคิดถึงวันหวานหวาม รตีรสละมุนใจเพียงเอ่ยนาม เพียงคำถามในครั้งหนึ่งเคยรักกัน ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปเท่าใดแล้ว ที่พี่แก้วเคยเอื้อนเอ่ยคำรักนั่น ช่างลางเลือนดั่งแสงไฟกลางตะวัน ตอนที่จันทร์ยังไม่ขึ้นสู่นภา คงเหลือไว้เพียงซากความอาดูร ความสิ้นสูญแห่งรักอันล้ำค่า และเหลือไว้เพียงฝันนิมิตรา ว่าพี่ยาเคยครองคู่สู่สมใจ กาลเวลาผ่านไปใจยิ่งเหงา ยังคงเฝ้าลำรึกอยู่ไม่ไปไหน มีรักเดียวรักที่พี่ปักลงไป แม้นพี่ถอนให้ใครยังคงรอย
1230
8
0
หน้าส่วนตัว
