อาจจะมีสักครั้งชีวิตหนึ่ง ที่หยุดซึ้งถึงใครที่สั่งสอน เป็นทั้งพี่ทั้งเพื่อนเสมือนตอน ยามเธอนอนน้ำตารินหลั่งไหล อะไรเล่าที่เธอนั้นเฝ้าหา เรียกร้องมาปล่อยฉันนั้นสงสัย ใช่หรือเปล่าความจริงจากหัวใจ ปล่อยฉันให้สับสนบนความจริง ค่อยค่อยคิดตรึกตรองมองสักนิด อะไรผิดอะไรทำย้ำทุกสิ่ง อะไรเล่าที่ฉุดเราหยุดนิ่ง อะไรทิ้งความฝันของเราไป ผ่านมาถึงวันนี้ฉันแค่ขอ รักเคยรอร่วมฝันอย่าสั่นไหว ถึงป่านนี้คงจบหมดหัวใจ เธอสุขไหมหรือเปล่าฉันเฝ้าถาม?