นายธนา
ดุจเดินด้นบนถนนหนทางเปลี่ยว
ดั่งโดดเดี่ยวเดียวดายไร้ใครข้าง
หลากหลายล้อมอ้อมไว้คืออ้างว้าง
ยืนหยัดอย่างเหงาเหงาเศร้าโศกใจ
เพียงลำพังวังเวงวาบหวามหวิว
ใจเกิดกิ่วกลัดกลุ้มสุมเสริมใส่
ส่งสร้างซึ่งแสนสลดรัดทนใจ
สิหาใครป้องปลอบมิชอบมี
เหมือนเรือน้อยลอยคว้างกลางสมุทร
พายุใหญ่มิหยุดเกินฉุดหนี
แรงคลื่นจัดซัดโหมเข้าโจมตี
จนเรือนี้แทบล่มจมลงพลัน
ใจเจนจัดเจ็บท้อขอร้องไห้
ตัวแพ้ใจไร้เรียวแรงให้แข่งขัน
คืนคร่ำครวญเคล้าน้ำตาเหลือจาบัล
อยากจะหันหาใครไร้สักคน
พรรคเพื่อนพ้องก่อนมีก็หนีหาย
จะเหลียวซ้ายแลขวาไม่มาสน
ที่หวังพึ่งหนึ่งได้คือใจตน
ที่ต้องทนที่ต้อ
3615
6
0
หน้าส่วนตัว
