คีตากะ
เหมือนนภาคราใสไร้เมฆหม่น
แล้วบัดดลสายฟ้าปรากฏสาย
ทิ้งรอยทาบแลเด่นเป็นประกาย
ยังใจหายด้วยแสงแห่งวิชชุดา
ราวห้วงธารกว้างใหญ่ใสสะอาด
พลันดาดาษเกลียวคลื่นกระเพื่อมถา
สร้างรอยเลือนเหมือนภาพฉาบฝุ่นทา
ล่อลวงตาเบือนบิดแผกผิดไป
ดั่งพสุธากว้างขวางวางสงบ
แต่ประสบพิรุณโถมโหมหลั่งไหล
ก่อสุ้มเสียงสนั่นแทบบรรลัย
ธารน้อยใหญ่รวยรินสุดสิ้นตา
เปรียบป่าใหญ่ชอุ่มแสนชุ่มชื่น
ต้องแตกตื่นด้วยเพลิงเริงโถมถา
สัตว์น้อยใหญ่วุ่นวายมากมายตา
เศร้าวิญญาณ์ยิ่งนักเกินหักใจ
เฉกความรักพิสุทธิ์ดุจน้ำทิพย์
เพียงชั่วพริบตานั้นพลันเฉไฉ
ด้วยตัณหาพาเพี้ยนแปรเปลี่ยนไป
รักสุกใสกลายทุกข์ท้นทวี....
หน้าส่วนตัว
2715
2
0
