วิจิตรวาทะลักษณ์
เป็นลูกคน แต่ดื่มดิน กลิ่นนมสัตว์
ดูเขินขัด สัตว์ให้นม บ่มสังขาร์
คนแท้แท้ แม่คือโค จนโตมา
เพราะมารดา ผู้เฝ้าบ่ม คือนมโค
แม้หยดหนึ่ง น้ำนมแม่ แลในอก
มิต้องตก ให้ลูกยา น่าโมโห
จากทารก จนใหญ่กล้า มาเติบโต
น้ำนมโค ช่วยลำเลียง หล่อเลี้ยงกาย
สัมผัสไอ อุ่นจากอก มิตกต้อง
เมื่อลูกร้อง เอาขวดยัด ก็ปัดหาย
ที่ลูกร้อง หาใช่หิว จนกิ่วกาย
แต่มุ่งหมาย ให้กายแม่ มิแปรปรวน
เมื่อลูกซน วิ่งนี่โน่น ชนนี่นั่น
จงอดกลั้น ให้ตรองตรึก แล้วนึกหวน
เลือดครึ่งหนึ่ง ในกายลูก ล้วนถูกตรวน
ให้แปรปรวน ด้วยชนชั้น สันดานโค
หน้าส่วนตัว
2539
3
0
