กรวสุภิญโญ
๐๐๐ถึงวันเศร้าเราต้องพรากจากกันแล้ว
ดั่งดวงแก้วหล่นลงแตกแยกออกสิ้น
ดวงแก้วเปรียบ-เทียบได้-ดั่งชีวิน
เมื่อแก้วสิ้นชีวินอยู่อย่างไร
เมื่อเธอไป ไปดี ยินดีด้วย
แต่ไม่ช่วยให้น้ำตาข้าหยุดไหล
เสมือนจากพรากรักเร็วเกินไป
ร่ำพิไลรัญจวนหวนคำนึง
ย้อนกลับไปเมื่อในครั้งอดีต
ว่าชีวิตให้ได้ไม่นึกถึง
ความรักงอมหอมหวานปานรำพึง
แล้วอนึ่งเธอมาจากพรากดวงมาลย์
เธอทำเจ็บเก็บใจฉันไปทิ้ง
เหมือนทุกสิ่งที่มีถูกเผาผลาญ
ก่อนนั้นเคยให้ฟ้าเห็นเป็นพยาน
แต่ใยกาลเวลามาเปลี่ยนเธอ
ได้แต่นั่งหมองเศร้าเข้าสถิต
พี่จะปลิด-ลิดชีพน้องแล้วหรือ
พี่จากอกน้องยาไม่หารือ
พี่เปรียบคือหมู่มารผลาญหัวใจ
1535
0
0
หน้าส่วนตัว
