สายรุ้ง
มะเร็งร้ายในกายยังไม่เท่า
ที่ตัวเราวุ่นวายใจหนักหนา
วันทั้งวันนั่งฝันในอุรา
จะมียาอะไรช่วยบรรเทา
มนุษย์เราเป็นโรคร้ายภายในจิต
ที่มันติดตามมาแต่หนหลัง
ไม่มีใครที่ไหนเป็นผู้ทำ
เป็นเพราะกรรมที่ทำจึงต้องทน
มะเร็งร้ายในใจนี้น่าคิด
ถ้ามันติดใจใครแล้วไม่พ้น
ต้องหมุนเวียนเปลี่ยนไปในวังวน
ของวัฏฏะหนีไม่พ้นทนทุกข์ใจ
อันมรรคาพอเป็นยารักษาทุกข์
ไม่สนุกแต่เป็นสุขอันยิ่งใหญ่
ต้องใช้ยาที่สัมมาทรงวางไว้
เมื่อใครใครได้ใช้หายทันที
อันโรคร้ายในกายตายก็จบ
มะเร็งร้ายในอารมณ์ไม่จบหนา
จะติดตามดังเงาเฝ้ากายา
ไปจนกว่าวัฏฏนั้นหมดไป
นี่แหละหนาโมหาพาให้ทุกข์
เหมือนติดคุกในโลกาอันกว้างใหญ่
3757
2
0
หน้าส่วนตัว
