แก้วประเสริฐ
* น้ำตาของลูกผู้ชาย *
ตะวันพลบกลบแสงสุรีย์ฉาย
เปรียบน้ำใจของชายที่ไร้หญิง
แสงดวงดาวพราวเพริศฟ้าคราอิง
น้ำใจหญิงสุดร้างแลห่างไกล
ภายในดวงใจไม่มีใครจะรู้ว่า
หยาดน้ำตาของชายไม่ผ่องใส
ดุจเมฆทับดับดาวเศร้าหัวใจ
สิ่งผ่านไปเหมือนไร้เดือนตะวัน
ยอมเหนื่อยกายเพื่อนางสุดที่รัก
ยอมวางรักเพื่อนางให้เฉิดฉันท์
ยอมทุกสิ่งเหมือนควักหักชีวัน
เพื่อเธอนั้นจะได้ไม่หมองตรม
เสียงครวญคร่ำร่ำร้องฟ้าคราฝน
ดั่งจะป่นหัวใจคล้ายเรือล่ม
พายุพัดซัดเซรักลอยลม
ยากจะข่มอาวรณ์ถอนฤทัย
ช่างแสบทรวงล้วงซ่อนตอนถูกควัก
ยามคนรักกลับกลายหัวใจสลาย
สู้สละถนอมสิ่งสุขยอมทุก
หน้าส่วนตัว
1425
21
0
