เปเป้ซังแม่มู๋ผู้เดียวดาย
เมืองที่ใหญ่โตโอ่อ่าสง่างาม
ประหนึ่งว่าอารามทั้งมวลนั้นเป็นชั้นฟ้า
บ้านเมืองพัฒนาทุกทิศทาง
และทางหนึ่งนั้นก็มิอาจพัฒนาได้....จากใจตน
คุณธรรม ศีลธรรม จิตสำนึก
น่าตรองตรึกเอาไว้ให้ถี่ถ้วน
แต่ทว่าคนส่วนมากลืมสิ่งสำคัญเหล่านี้หมดสิ้น
ล้วนใช้ประโยชน์จากคำลวงและหลอกกัน
บ้านเมืองพัฒนาไปไกลเกินกู่กลับ
คุณธรรมลับหายไปหล่นแห่งไหน
ศีลธรรมอันควรอยู่ในจิตใจ
จิตสำนึกนั้นไซร้..อยู่ไหนกัน
เมื่อสามสิ่งลับหายยากเกินแก้
เมืองที่เจริญพัฒนาจนถึงขีดสุด
ก็ไม่ต่างอะไรกับผลไม้ที่งอกงาม....และเริ่มงอม
เมื่อจิตใจร่วงลงหมาคลื่นแห่งโลภะก็ยากจะหลีกหนี
ผลไม้สุก สีสวย กลิ่นหอม ยั่วยวนใจ
มวลหมู่แมลงย่อม