คนลานเทวา
ไม่มีเสียงอุทธรณ์ ใดใด
เหมือนสิ้นไร้สิ้นลับ ทุกศัพท์เสียง
คงแต่ความโศกร่ำ ส่งสำเนียง
บอกโลกเพียงยินหา ในอาดูร
ไม่ทันลมหายใจ ได้สัมผัส
ก็รวบรัดอย่างยะเยียบ ให้เงียบสูญ
ไม่ทันบุญทันกรรม ไหนค้ำคูน
ก็สิ้นมูลสิ้นเหตุ ด้วยเภทเคราะห์
ไม่ทันได้สบล่วง ดวงตาใส
ก็สิ้นแล้วสายใย จะสืบเสาะ
สิ้นทุกความภิรมย์ ใจบ่มเพาะ
เหมือนชีวิตไม่เหมาะ เป็นชีวิต
ปานนั้นแล้วหรือไร แม่…
จากสายรกแท้แท้ แลเหมือนผิด
เศร้าวิญญาณร่ำก่น หลงหนทิศ
สังเวยโลกสิ้นคิด จิตวิญญาณ
แลว่าเหมือนจะง่าย ความตายนั้น
ยัดเยียดมันสักหน ก็พ้นผ่าน
สนองใคร่ตัณหา อนาจาร
ใครเล่ามารหัวขน.... อับจนใจ
………………
โดยคำ ลานเทวา
1564
3
0
หน้าส่วนตัว
