ปริญญาการเรียนเขียนอ่านนั้น ถ้าขยัน ตรองตรึก หมั่นฝึกฝน อาจรู้ครบจบฟ้าจบสากล เท่าที่ยลเห็นได้ในตำรา และเราอาจนึกผยองพองขนนัก ว่ารู้จักทุกสิ่งจริงนักหนา ใครเถียงเรา-เราซัดเต็มอัตรา “ข้าเรียนมาลึกซึ้งถึงแก่นใน ทฤษฎีเขาอ้างไว้อย่างนั้น จะดื้อดันเป็นอื่นชื่นไฉน ข้าศึกษาจากแหล่งจนแจ้งใจ จึงแกร่งไกรนานาวิชาการ” เฮ้อ! แต่เมื่อผจญโศกโลกภายนอก กลับช้ำชอกร้าวอุราน่าสงสาร โลกเอยโลก ใหญ่โตมโหฬาร เราหาอ่าน รู้ไม่ครบ ไม่จบเอย