๏ ท้องทุ่งขจีพัด_ก็สะบัดระริ้วไหว ยอดหญ้าก็เอนไป_ดุจเปรียบวิถีคน ๏ ยังชีพ ระเรื่อยอยู่_ก็จะสู้จะยอมทน แม้ใจนะร้อนรน_บ่มิต้าน มิตรอมตรม ๏ ยอดหญ้าก็เอนอ่อน_วยุทอนหทัยทม ข้อคิดฉะเฉียบคม_จะบ่ล้มก็จงเอน ๏ แม้พายุพัดโหม_ดุจโทรมกะเคยเปน เข้าใจจะชัดเจน_ก็กะเคยปะทวนลมฯ
1097
4
0
หน้าส่วนตัว
