ลานลออรอนางอย่างหงอยเหงา แลดอกเศร้ายามช่อล้อลมไหว ดอกรักเอยเคยเบ่งบานกลางลานใจ บัดนี้ไยอับเฉาใต้เงาจันทร์ เสียงไผ่ลู่ดีดสีดนตรีป่า กล่อมภูผาโอบล้อมดั่งกล่อมฝัน ไพรบรรเลงเพลงพ้อรอทุกวัน เธอคนนั้นรู้หรือไม่ในทำนอง คงลืมลานลออรักเคยพักอยู่ ยามไกลคู่เคียงใจให้หม่นหมอง หรือหลงฟ้าเมืองกรุงเฟื่องฟุ้งมอง ทิ้งหัวใจพี่ฟ้องร้องรำพัน ยังเฝ้ารอพนอนางอย่างวันเก่า แม้นขุนเขาคือกำแพงที่แบ่งฝัน หากลืมเลือนรักจางห่างสัมพันธ์ คงสุดกลั้นเมื่อพบพานลานลออ
1221
14
0
หน้าส่วนตัว
