แม่จิตร
เหมือนฉันอยู่ในโลกความโศกเศร้า
ตั้งแต่ความรักของเรานั้นจบสิ้น
ใจเอ๋ยใจปวดปร่าน้ำตาริน
ถึงวิญญาณแตกดับกี่กัปกัลย์
ฤๅฉันอยู่ในโลกความโศกเศร้า
หลงยึดเอากฎเกณฑ์แห่งเบญจขันธ์
หลอกตัวเองหดหู่อยู่ทุกวัน
ว่าสิ่งนั้นที่เห็นเป็นของเรา
เพราะยังอยู่ในอารมณ์รักขมขื่น
กับวันคืนความทรงจำวันเก่าเก่า
กับเหตุการณ์เธอเคียงข้างเหมือนอย่างเงา
ที่ทุกเช้าฉันจุมพิตหลังนิทรา
จึ่งวันนี้ฉันพบแต่ฤดูโศก
อยู่ในโลกฟุ้งซ่านอย่างเพ้อบ้า
และบางครั้งก็มีดอกน้ำตา
ร่วงลงมาจากใจอยู่ในที
รู้ทั้งรู้ว่าเธอหมดรักแล้ว
เหมือนกับแก้วแตกร้าวราวป่นปี้
ใจเอ๋ยใจก็ยังมั่นภักดี
ทั้งชาตินี้ชาติหน้าจะรักเธอ
ซึ่งฉันเ
1381
7
0
หน้าส่วนตัว
