เรไร
ฉันเหมือนมีปมด้อยดูต้อยต่ำ
คงมีกรรมทำไว้ในชาติก่อน
มาชาตินี้โหยหาด้วยอาวรณ์
อยากขอพรบนบานท่านเทวา
อยากสูงส่งคนเชิดชูอยู่เหนือมนุษย์
เป็นที่สุดจิตวาดปรารถนา
อยากให้ใครนอบน้อมพร้อมบูชา
เห็นคุณค่าว่ายอดเยี่ยมไร้เทียมทาน
เกิดความคิดน่าตลกอยากยกระดับ
จึงนั่งจับแข้งขาจะฝันหวาน
หวังไว้อยากยกตนพ้นดินดาน
เหนือพื้นฐานสูงค่ากว่าที่เป็น
แต่มิอาจทำได้ดั่งใจหวัง
หมดกำลังล้มลุกแสนทุกข์เข็ญ
โถทำไมช่างลำบากดูยากเย็น
ก็ไม่เห็นสูงขึ้นมาเกินกว่าใคร
หรือให้ใครอุ้มชูไม่รู้ว่า
มีศรัทธาแน่วแน่สักแค่ไหน
จะโอบอุ้มตัวเรานานเท่าใด
หากแรงใจเริ่มลดคงหมดกัน
พอหันมองความจริงสิ่งที่เห็น
อยากจะ
1437
9
0
หน้าส่วนตัว
