วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์
เราสองเคยฝากซากดอกไม้
ประดับยอดปราสาททรายสดใส
แม้คลื่นซัดแตกร้างโรยรา
แต่ทรายยังละเอียด ละเมียดละไม
มีโลกเป็นครรภ์มารดา
น้ำทะเลดิ้นอยู่ทุกเวลา
ความรักเราไม่มีพรุ่งนี้
น้ำทะเลเหมือนมีน้ำตา
ฝากมวลดอกไม้นานา
ประดับปราสาททรายงามตา
ชีวิตคือนิยายแสนสั้น
ความรักนั่นสิสั้นกว่า
ไม่ต้องขอโทษต่อสวรรค์
ไม่ต้องขอโทษต่อนิรันดร์
ไม่ต้องขอโทษต่อยั่งยืน
ไม่ต้องขอโทษต่อหมื่นพัน
รักเขาสดใสคล้ายคลื่น
รอยยิ้มดวงตาเต็มตื่น
สดชื่นกว่าหยาดน้ำตา
ในสองตาของฉันทุกวันคืน
เต็มอิ่มซึ้งใจในคำลา
มีหยาดน้ำทิพย์ในพริบตา
มีรักก็ต้องมีร้าง
ฉันเห็นเป็นสิ่งธรรมดา
ทะเลเห่กล่อมรุ่งสาง
มองเห็นเงา