11 พฤศจิกายน 2552 16:46 น.
(น้ำตาลหวาน)
นานเพียงใด ใจน้อง ครองใจพี่
นานเพียงใด ใจพี่ ที่มีน้อง
นานเพียงใด ที่เรา ได้ใจครอง
นานเพียงใด ให้เราสอง ปองรักกัน
แม้รักใด ในหล้า มีค่าหนัก
มอบใจรัก ให้พี่ นี้เกินนั้น
น้องรักพี่ เกินกว่า จากชีวัน
คำรักนั้น มิเคยเอ่ย เผยกับใคร
รอวันคืน ชื่นมื่น ของเราสอง
เป็นคู่ครองพันผูก คงสุขได้
รักมั่นคงต่อกัน แม้นานเพียงใด
ขอจิตได้ แน่นหนัก รักมั่นคง
กาลเวลาผ่านไป ใจเราสอง
ขอประคองรักไว้ใช่ลุ่มหลง
เพียงเพราะรัก แน่แท้ รักยืนยง
ใจยังคงรักนานสาน รักเรา
อยากให้โลกรับรู้ ว่ารักนี้
มิได้มีแอบแฝง หรือเพียงแค่เหงา
รักนี้เกิดจากหัวใจ ใช่ใจเบา
แม้ต้องเศร้า ในวันหน้า ไม่ว่าอะไร
ขอดิน ฟ้า อากาศ พยานรัก
น้องมีใจแน่นหนัก กว่าเพียงไหน
มิเคยเกรง กลัวต่อ สิ่งใดใด
แม้ต้องให้พรัดพราก แล้วจากกัน
9 พฤศจิกายน 2552 13:30 น.
(น้ำตาลหวาน)
อยากให้รักระหว่าง ทางเราสอง
ผ่านครรลองเรียบง่ายทางสายนี้
อยากให้รักเรานั้น ผ่านด้วยดี
ร่วมชีวีสุขกัน วันของเรา
แม้มิได้เป็นดั่งฝันวันเราสอง
ขอประคองรักยั่งยืน มิต้องเศร้า
แม้มิได้เป็นไป ใช่ของเรา
ขอเพียงเรา มีเรา ที่เข้าใจ
อยากให้โลกหยุดหมุน วุ่นสักพัก
ขอให้รัก เราอยู่คู่กันไป
อยากให้โลกมีเพียงเราถ้าขอได้
ขอให้ไกลความจริง สิ่งผูกพัน
แม้ขอไปมิได้ ดั่งใจคิด
ขอแนบชิดพันผูก สุขใจนั้น
ให้เรานี้มีใจรัก สมัครมั่น
ขอรักนั้น อยู่กับเรา ทั้งสองคน
แม้มิใช่ ดั่งฝัน สรรสร้างมา
แค่พรหมลิขิตต้องตาฟ้าบันดล
มาบรรจบพบกันดั่งต้องมนต์
ก็สุขล้น เกินกว่า คำบรรยาย
3 พฤศจิกายน 2552 14:39 น.
(น้ำตาลหวาน)
สาวเหลือน้อยบ้านนาพาใจหวั่น
เพื่อนร่วมก๊วนกัน มันกวนชวนไปเที่ยว
เราคนโสด โดดเดี่ยว ใจไม่เปลี่ยว
อยากไปเที่ยวให้สนุก สุขสมใจ
ตั้งแต่เกิด เป็นสาวคราวรุ่นแรก
มิเคยแปลกเรื่องเที่ยว เดี๋ยวก็ได้
แต่คราวนี้หวาดหวั่นในหัวใจ
มิเคยไปเที่ยวไกลที่ไหนเลย
เราเคยเที่ยวภูเขา ทะเลสวย
ขับรถไปเที่ยวด้วย ก็สุขใจเอ๋ย
ท่องเที่ยวไทยเท่านั้น อย่างที่เคยเคย
แต่ครานี้พากันเตลิดเลย ไปเสียไกล
เราจองทัวร์เที่ยวมาเก๊าแอนด์เกาหลี
ไปเที่ยวแดนกิมจิ เพื่อนซี้แถลงไข
เราก็อยากจะไป จะเป็น จะตาย
ก็เมืองใหญ่ หนุ่มหล่อ ขอไปสักครา
เมืองสาวสวย หนุ่มหล่อ ขอไปหน่อย
แล้วเราค่อยเที่ยวเมืองไทยเหมือนเดิมหนา
ขอช๊อปปิ้งมาเก๊า หิ้วของกลับมา
อย่าเพิ่งว่ากันน๊า..แต่ว่าบ้าก็ยอม
แต่ที่หวั่น หวั่นใจ ใช่เรื่องเที่ยว
เพราะใจรัก ไม่เกี่ยว เรื่องเที่ยวของชอบ
ที่หนักใจ มากมาย กลายเป็นต้องปลอบ
เพราะไม่ชอบจริงจริง..เรื่องนั่งเครื่องบิน
สาวเหลือน้อยบ้านนา คงต้องกล้าหน่อย
คงต้องค่อยเรียนรู้เรื่องไปไกลถิ่น
เกิดจากท้องนา ต้องกล้า และบ้าบิ่น
เรื่องเครื่องบิน เรื่องกิน ทั้งสิ้น ทำไงดี...
29 ตุลาคม 2552 11:06 น.
(น้ำตาลหวาน)
เคยหน่อมแน้ม อ้อมแอ้มน้ำตาตก
เคยช้ำอกหนักหนาแสนสาหัส
เคยเหนื่อยแสนหนักหนาสารพัด
เคยอ่อนหัดมากมาย กลายเป็นแกร่ง
คล้ายกับเป็นสาวเข้ม ดุ ดูเก่งกาจ
แค่เป็นมาด ปิดบัง ใช่เข้มแข็ง
อันความจริงภายในใจอ่อนแรง
แค่ต้องแกร่ง ยืนหยัด ขัดจากภายใน
อายุมากหลากเหตุการณ์ผ่านประสบ
ดี ชั่ว พบหลากหลายมากมายเพียงไหน
ตัวเลขบอกความผ่านมา บอกด้วยวัย
แต่หาใช่ เก่งทุกอย่าง กางปีกบิน
เคยเหน็ดเหนื่อยการงานสร้างฐานะ
กว่าจะละ เลิก เหนื่อย จากหนี้สิน
ก็ค่อนวัยไปแล้ว ไม่แคล้วคงมีกิน
กว่าจะหมดภาระทั้งสิ้น เกือบสิ้นแรง
ในวันนี้ยังเหนื่อย น้อยกว่าเก่า
แต่ก็เบาไปมาก จากหน่ายแหนง
ใช้ชีวิตที่เหลือเมื่อยังมีแรง
ขอส่วนแบ่ง พักผ่อน ร่อนทั่วไทย
อยากไปไหนไม่เคยไปจักไปหมด
ขอเพียงหมดตังค์น้อย หน่อยได้ไหม
เก็บตังค์เที่ยวทั่วถิ่น ใช่เหลือกินเหลือใช้
แค่พอได้ให้กำไร กับตัวเอง....
26 ตุลาคม 2552 14:34 น.
(น้ำตาลหวาน)
เคยเล่นเน็ตออนไลน์จนใจเบื่อ
เคยคิดเชื่อคำคน จนหวั่นไหว
เคยคิดว่า โลกกว้างสุดแสนไกล
แต่ออนไลน์แล้วใกล้ กันนิดเดียว
มีเพื่อนคุยผ่านมาและผ่านไป
หลายคนไม่พันผูก พูดคุยเกี้ยว
หวั่นไหวไปตามอักษรเขาป้อนเชียว
แต่ใจไม่แลเหลียว ไม่เกี่ยวกับใคร
บางใครว่าไม่ดี มีเพื่อนในเน็ต
บางใครเข็ดช้ำชอก อกหมองไหม้
บางใครคิดหวั่นไหว เกินไปไกล
บางใครอาจเจอได้เพื่อนดีเลย
อยู่ที่ตัวของเรา เอาใจใส่
เราให้ใจที่บริสุทธิ์ดุจเพื่อนเอ๋ย
เราจริงใจกับเขา เท่านั้นที่เคย
ไม่ขอเอ่ย ว่าใคร ที่อาจไม่ดี
พบเพื่อนดี เราดี แค่นี้พอ
พบเพื่อนป้อ เราขอ ตัวหลบหนี
พบเพื่อนจริง อย่าทิ้ง กันคนดี
พบเพื่อนไม่ดี เราขอหลบ กลบเกลื่อนไป
บางใครหวานปานน้ำผึ้งถึงเดือนห้า
บางใครพบพา พูดจาไม่เอาไหน
บางใครพูดเพ้อเจอ เฮ้อ ทำใจ
บางใครไม่พูดพก ลามกเต็มเต็มเลย
เราคงหนีไม่พ้น คนในเน็ต
ชีวิตนั้นผูกเสร็จเรื่องเน็ตนะเพื่อนเอ๋ย
นั่งจริงจังไปกับงานเครียดจังที่เคย
เล่นเน็ตผ่อนคลายเฉยเฉยอย่างที่เป็น
ไม่แจกเบอร์ ไม่เจอตัว เพราะกลัวนะ
ก้อเพราะว่า ไม่รู้จัก ไม่เคยแลเห็น
เป็นเพื่อนคุยกัน วันว่างนะค่ะ เพื่อนใจเย็น
ไม่ขอเน้น เรื่องรักรัก เกรงจะหนักเกินไป...น๊อ