....สับสน
เก็บมาคิดหมองหม่นจนท้อแท้
แค่คำพ้อเพียงกลายๆเจ้าใยแพร
ก็เล่นแง่เง้างอนจนเกินงาม
ดอกรักเจ้าเอย...
นึกจะร่วงก็ร่วงเลยไม่ไถ่ถาม
ไม่รีรอเหลียวดูสักครู่ยาม
แผ่วลมพัดก็ร่วงตามกับแรงลม
เจ้าจะเคยคิดบ้างไหม
คนที่รอฝากใจเขาขื่นขม
จึงฝากเพียงน้ำค้างแผ่วมาพรมพรม
ฝากเป็นคำว่าตรอมตรมแทนน้ำตา