ketana
เพราะดวงจิต พิสมัย ในสันโดษ
มิเคยโกรธ พรหมลิขิต ชีวิตฉัน
ข้ามเวลา ผ่านขมขื่น ทุกคืนวัน
หรือสุขสันต์ จดจำ เพียงลำพัง
ความสนุก ด้วยสลับ จับอักษร
เป็นบทกลอน เรียงถ้อย ร้อยความหวัง
คราวแห้งแล้ง หัวใจ ไร้พลัง
ช่วยรินหลั่ง พอชุ่มชื่น ฟื้นชีวา
สหายบางคน บนถนนของคนอยากเขียนด้วยกัน
เคยถามผมว่า
ทำไมไม่เขียนเรื่องที่จบลงด้วย ความสนุกสนานบ้าง
มีความสุขบ้าง ทำไม
เพราะว่าความทุกข์นั้น มากมายบรรยายไม่หมด
แต่ความสุขมันน้อยนิด จึงอยากเก็บมันไว้ข้างใน ลึก ลึก
กลัว ไม่อยากให้ใครรับรู้
กลัว จะถูกแย่งมันไป กลัวจะถูกแบ่งปัน
สะบัดปลาย ปากกา เหว่ว้าจิต
ยังคงติด ความช้ำ ร่ำเรียกหา
ผ่านร้อยแก้
1982
8
0
หน้าส่วนตัว
