สุชาดา
ฉันนั่งอยู่บนหาดทรายขาวสะอาด
ดาระดาษหาดทรายแลเปลือกหอย
ฉันนั่งมองความหวังของใจดวงน้อย
แล้วค่อย ๆ เรียงร้อยหอยบนหาดทราย
ฉันนั่งคิดติดตรึงตราตรึงจิต
ใจเฝ้าคิดพะวงและสงสัย
ใครคนนั้นควงกับเธอที่ตรงนั้น
ริมหาดทรายที่ฉันนั่งนึกถึงเธอ
กระแสน้ำสาดซัดซู่ซู่ซ่า
ครื่นสัดฝ่าแสงแดดที่อับเฉา
ใครคนนี้ทนดูเธอเพียงภาพเงา
แล้วจึงนั่งทอดกายาบนหาดทราย
ถึงเธอจะมีใครฉันไม่สน
ใครคนนั้นจะ...ทำให้เธอมีสุขสักแค่ไหน
แต่ฉันขอแบ่งเบาความเจ็บช้ำของเธอไว้
ขอแค่ฉันได้อยู่ใกล้เธอก็พอ
.............................................................