ระเรื่อยลิ่วพริ้วพริ้วใหวคล้ายลมโบก เมล็ดดอกโศกละล่วงลิ่วปลิวเคว้งคว้าง ระหว่างกลางผืนป่าเปลี่ยวเพียงดายเดียว หวังเพียงเสี้ยวของเม็ดฝนหล่นโปรยปราย ธรรมชาติให้กําเนิดชีวิตฟ้าลิขิตเส้นฤาสาย ใยจึงลืมเมล็ดดอกหลอกข้าไว้ไกลเม็ดฝน หยดนําตาข้าล้นกล่นเกลื่อนทาบทับกับพื้นดิน ความหวังพังพินธุ์สิ้นหยาดแสงแห่งพิรุณฯ __________________________________