ผืนฟ้ามันกว้างใหญ่ จุดสิ้นสุดอยู่ตรงไหน ก็ไม่เห็น เหม่อมอง แล้วฝืนยิ้มอย่างยากเย็น จนความอ่อนล้ามันบีบเค้น ให้ปวดใจ นกสีขาวบินผ่านท้องฟ้า ฉันอยากโบยบิน ทิ้งความเจ็บล้าไปร้องไห้ ขยับปีก จากผืนดินไปให้ไกล ค้นหาคำตอบให้หัวใจ ฉันยังต้องการอะไรมากกว่าที่มี แต่ฉันบินหนีไปไหนไม่ได้ จึงต้องร้องไห้กับความจริง อยู่ตรงนี้ ทนความเดียวดายของวันคืน ที่คอยเพิ่มให้ปวดร้าวขึ้นทุกที เพราะหัวใจไม่กว้างพอให้หลีกหนี นกบางตัวจึงไร้เสรี...จึงร้าวราน
1414
7
0
หน้าส่วนตัว
