เธอคอยจ้องมองเขาเฝ้าไม่ห่าง มิเคยร้างลาไปจนไกลแสน ปรนนิบัติสารพัดสิ่งยิ่งกว่าแฟน เขาแร้นแค้นน้ำใจไม่แลดู ยามเห็นเขาเฝ้ายิ้มกรุ้มกริ่มเสมอ ใจกลับเผลอร่วงผล็อยคอยเขาอยู่ เพื่อนเคยบอกนอกสายตาเธอน่ารู้ แม้เขาอยู่ในสายตาไม่น่าทน เปรียบเหมือนฉันวันนี้ที่มองเห็น เธอสวยเด่นสดใสไปทุกหน เที่ยวงอนง้อขอเธอเฝ้าเปรอปรน แค่สักหนลองหันฉันไม่เจอ ผู้คนบอกนอกสายตาบ้าหรือฉัน กลับขยันคอยจ้องมองจนเหม่อ เหตุไฉนใยฉันฝันเฝ้าเพ้อ ทั้งที่เธอเที่ยวจ้องมองเขานาน 4 กรกฎาคม 2547