ปริญญา อินทร์อุดม
เหลืออีกสิบนาทีจะตีหนึ่งเวลาซึ่งควรจักต้องพักผ่อนแต่ฉันอยู่ลำพังนั่งอ่านกลอนปล่อยใจย้อนวันเก่าแรกเราเจอเปิดหนังสือความหลังแล้วนั่งอ่านถึงเนิ่นนานเพียงใดใหม่เสมอเขียนประโยค "โชคดีที่มีเธอ"เหมือนละเมอสะอื้นด้วยตื้นตันโชคดีที่จู่จู่ได้รู้จักได้รู้รักที่สวยงามในความฝันได้รู้จักความชื่นฉ่ำในสัมพันธ์เป็นของขวัญชีวินชิ้นสวยงามเป็นเหมือนดั่งเพชรทองของคนเขียนเป็นบทเรียนบทใหม่ในสนามเป็นสูงสุดแห่งค่าพยายามและเป็นความสมหวังที่ตั้งใจคำที่เขียนยืนยันในบันทึกคือรู้สึกดีดีที่มอบให้เพื่อย้ำว่าช่วงกาลที่ผ่านไปเคยมีใครในชีวิตพิสดารหากวันใดวันหนึ่งคิดถึงฉันเป็นของขวัญมอบให้เธอไว้อ่านให้เหมือนย้อนสู่ฝันแห่งวันวานท
4657
3
2
หน้าส่วนตัว
