โอษฐ์พ้องจินต์
อย่าให้เล่ห์เสน่ห์สูผู้หญิงต่ำ
ทำอกกูชอบช้ำระยำแสน
มิใช่พวกชายโฉดโสดทั่วแดน
ที่หมายแม้นเพียงตัณหากามารมณ์
มึงทำกูช้ำทรวงไม่ห่วงคิด
เผาดวงจิตร่ำสะอื้นให้ขื่นขม
มึงทำกูเอาแต่บ้ามาทุกข์ตรม
คงสนุกสุขสมนั่งชมดู
ให้กูเป็นคนดีอีผีป่า
แล้วทำห่าใส่ซ้ำระยำสู
กูจะเลวให้สาสมอารมณ์กู
จะได้รู้เวลาเจ็บมันเหน็บใจ
มึงก็คือแพศยาห่าชั้นต่ำ
พวกระยำชั่วช้าจักหาไหน
หญิงงามเมืองยังงามพักตร์รักจริงใจ
ไอ้จัญไรแดกรักเป็นเช่นของกิน
อย่าเห็นกูเป็นควายสบายจิต
เป็นควายจริงกูจะขวิดปลิดชีพสิ้น
อีถ่อยทรามโฉดชั่วหาผัวกิน
มาเล่นลิ้นปลิ้นปลอกไอ้หอกกาม
1716
2
0
หน้าส่วนตัว
