อยากฉุดรั้งเธอไว้มิให้ห่าง
อย่าแรมร้างสายใจใยเสน่หา
ร้อยถักทอหน่อรักไว้ไม่ร้างรา
เติมคุณค่าของรักด้วยภักดี
ระยะทางใช่ขวางกั้นจัดสรรรัก
อุปสรรคหนักใหญ่ใช่ศักดิ์ศรี
เธอทะนงคงมั่นมากยากพาที
ฉันคนนี้ก็ทระนงคงพอกัน
จึงเจอเจ็บตะเข็บใจในความรัก
เหมือนโซ่หลักถักล้อมใจจนไหวหวั่น
มาลาทองคล้องน้ำตาล่ารางวัล
รองรับขวัญของใจในวันลา
แม้ใจอยากฉุดรั้งยังไร้สิทธิ์
เพียงเสี้ยวคิดใจก็ท้อพ้อโหยหา
ใจเราสองครองโบช้ำย้อมน้ำตา
ปรารถนาคือสมหวังยังอยู่ไกล.