เบื่อหน่าย.. ชีวิตคงดูคล้ายกับใบไม้ร่วง ปลิวมาปลิวไป ตามแต่สายลมพัดลวง ล่องลอยไปบนคำทักท้วงที่ดูคล้ายจริงใจ หยดหมึกบนกระดาษ ไม่อาจลบเพื่อวาดขึ้นมาใหม่ ได้แต่ค่อยร่างจากเดิมค่อยเติมไป หวังจะแต่งแต้มให้เป็นรูปเงา ลากเส้นอย่างช้าช้า เส้นตรงแทนว่าอารมณ์เหงา ให้เส้นโค้งแทนกลับกลอกของใจเรา ปล่อยน้ำหนักหนักเบาตามมือพา เบื่อหน่าย.. แล้วสุดท้ายทุกสิ่งก็ไร้ค่า ยิ่งลงหมึก ยิ่งเลือน เปื้อนน้ำตา ได้แต่ปล่อย ที่เป็นมา ให้เป็นไป..
1600
8
0
หน้าส่วนตัว
