๏ คคนางค์ร้างโสมโพยมหม่น นภดลดูช้ำระกำหมอง ดาริกาพร่าแสงแรงเรืองรอง ฤๅละอองไอฝุ่นเคลือบขุ่นมัว หาเศษเสี้ยวเคียวทองเกี่ยวท้องฟ้า ฤๅใครพร่าพรากกลืนคืนสลัว ไม่เห็นจันทร์หวั่นอกสะทกกลัว ใจระรัวราวจะสิ้นสูญวิญญาณ แลโพยมพยับเมฆวิเวกจิต สายฟ้าปลิดปลงจันทร์ฤๅบั่นผลาญ ปะทะหล่นป่นแตกจนแหลกลาญ สุดประสานสร้างคืนสะอื้นครวญ คคนางค์ร้างโสมโพยมหม่น นภดลดูช้ำร่ำไห้หวน หลั่งสายฝนหล่นไปใจรัญจวน คือกระสวนวรรษาคราช้ำตรม ๚ ๛
1322
3
0
หน้าส่วนตัว
