ทานทองคำ
หยก
หยกน้อยก้อนหนึ่งนี้
เป็นอัคนีที่ไร้ค่า
ปะปนบนภูผา
หนึ่งราคาแค่กรวดทราย
จวบจนเวลาผ่าน
เนิ่นนานกาลแตกสลาย
ร่วงลงระเรียงราย
ส่องประกายเทียบมณี
ความงามในกายเจ้า
สีเขียวขาวพิสุทธิ์ศรี
ขาวใสดั่งวารี
ดั่งหยกมีน้ำใจงาม
เขียวสดผดผ่องใส
ดุจร่มใบพฤกษาคาม
เย็นนักหยกเขียวคราม
ดั่งอยู่ท่ามกลางพงไพร
หินสีที่ไร้ค่า
กว่าจะมาแลวิไล
อย่าหยิ่งลำพองใจ
เจ้าไม่ได้งามด้วยตัว
หนึ่งช่างเจียระไน
ลงลวดลายใส่ในตัว
ก้อนหยกที่หมองมัว
ตัวหยกนี้จึ่งมีค่า
เปรียบเราคือหยกหิน
ไม่โสภิณล้ำเลอค่า
ช่างแกะบิดรมารดา
ค่าของเราจึ่งเท่ามณี