เพชรพรรณราย
นั่งหงอยเหงาเปล่ากายเดียวดายหม่น
น้ำตาหล่นบ่นเพ้อพร่ำรำพันหมอง
เหลียวหาใครปลอบใจถามยามร่ำร้อง
ไร้คนมองนองน้ำตาอุราตรม
มองต้นไม้ใบหญ้าป่าเงียบงัน
ตวงตะวันพลันลับฟ้าพาขื่นขม
ภูเขาใหญ่ไยชาเฉยเลยระทม
ใจระบมชมฟ้าเมื่อราตรี
จันทร์ค่อยเคลื่อนเลื่อนช้าช้าสุดฟ้าขอบ
ดาวล้อมกรอบคล้ายปลอบจันทร์รับขวัญพี่
ทิ้งฉันเหงาเศร้าคนเดียวเปลี่ยวชีวี
คล้ายโลกนี้มีเพียงเราเผ้าท้อทน
แสงจันทร์ส่องท้องน้ำใสให้เหหัก
เห็นดวงพักตร์ถักทอเงาดูเศร้าหม่น
น้ำตาแซมแก้มสองข้างอ้างว้างตน
ตาแดงข้นปนเลือดคล้ายสายน้ำตา
หรือเพียงเงาเท่านั้นมันเป็นเพื่อน
ที่ดูเหมือนไม่เลื่อนจากหากมองหา
ยามร้องไห้ใจช้ำระกำมา
เม
1021
4
0
หน้าส่วนตัว
