เคยคิดหวังตั้งแง่พอแก้เหงาเห็นบ้านเก่าเสาโยกเป็นโลกฝันเขียนกลอนหยอกหลอกใครไปวันวันคงไม่มีความสัมพันธ์อันค้างคาคงไม่มีมิตรภาพอันซาบซึ้งหว่างคนซึ่งหลบเร้นไม่เห็นหน้าระหว่างใจเวิ้งว้างกลางนภาความห่วงหาอาลัยคงไม่มีความคิดว่าโลกฝันไร้พันผูกกลับกลายปลูกผูกพันทุกวันวี่ด้วยน้ำใจน้ำจิตมิตรไมตรีเหมือนดังมีจริงจริงใช่สิ่งลวงจึงอยู่บ้านหลังนี้ หนีไม่ได้เพราะมีห่วงผูกไว้ตั้งหลายห่วงเกรงเพื่อนเราเหงาหงอยคอยถามทวงเกรงบางช่วงเพื่อนไม่ว่างบ้านร้างคนตั้งหน้าที่ให้ตัวมิมัวขวยเป็นผู้ช่วยเฝ้าบ้านช่องมิร้องบ่นแม้ต้องจับปากกาสาละวนทนอดทนพากเพียรคิดเขียนกลอนอยากจะเห็นเพื่อนเพื่อนกลับเยือนบ้านมาสนุกสนานเหมือนกาลก่อนมา