วันแล้ววันเล่า
ที่ความเขลาครอบงำลึกล้ำอยู่
มีวัฏสงสารให้ผ่านดู
แต่ไม่รู้ควรคิดพินิจใด

วันแล้ววันเล่า
ที่เปลืองเปล่าดวงจิตยามชิดใกล้
ปล่อยตัวตนหลงผิดลิขิตไว้
ทุกสิ่งไซร้มั่นคงอยู่ตรงนั้น

วันแล้ววันเล่า
ที่สร้างเงาตามใจจนไหวหวั่น
เชื่อมทุกสิ่งโยงใยเป็นไอควัน
คอยเสกสรรบนทางไม่ว่างเว้น

และวันแล้ววันเล่า
ความไม่รู้เยือนเหย้าให้เราเห็น
ความไม่รู้หลอมเบ้าให้เราเป็น
จึงยากเย็นยิ่งนักจะหักล้าง